به نظر شما چه بازی ای «بد»ه؟ اصلن آیا یک بازی میتونه «بد» باشه؟ ممکنه به نظر برسه سوال خیلی راحتیه. خیلی از ما بازیهایی کردیم که به نظرمون بد بودن. خیلی از بردگیم-بازها خیلی سریع به مونوپولی اشاره میکنن و میگن «آها، این یه بازی بده!». ولی واقعیت اینه که مونوپولی بیشتر از خیلی بازیها در دنیا طرفدار داره و خیلی ها حتی اینقدر دوستش دارن که کلکسیون انواع مونوپولی رو جمع میکنن. پس قطعن تا حد زیادی نظر شخصی افراد در تشخیص خوب یا بد بودن یک بازی دخیله. ولی آیا معیارهای مشخصی هم هست که بشه بر اساس اونها تشخیص داد که یک بازی خوبه یا بده؟ جواب دادن به این سوال به خصوص برای طراحان بازی و منتقدان بازی خیلی مهمه. اونها باید بتونن تا حدی از سلیقه شخصیشون جدا بشن و در مورد خوب و بد بودن یک بازی بر اساس معیارهای مشخصی نظر بدن. میشه یه جور دیگه هم این سوال رو پرسید، چه چیزهایی جزو معیارهای خوب بودن یک بازی به حساب میاد؟ ...  ادامه مطلب را بخوانید...

در بیشتر بازیهای رومیزی، مخصوصن اونهایی که استفاده زیادی از کارت میکنن، توانایی های شما در بازی درهر لحظه بستگی به کارتهایی داره که در دست دارین. در بیشتر این بازیها این کارتها مجموعه ثابتی هستن. البته ممکنه که در هر لحظه تعداد محدودی از کارتهاتون رو بتونید در دست داشته باشید و ازشون استفاده کنید، ولی تعداد و انواع همه کارتهاتون از اول بازی مشخصه. ولی در بازیهای با سازوکار «مجموعه سازی» (Deck Building) هر بازیکن، بازی رو با تعداد خیلی محدودی کارت شروع میکنه (که معمولن برای همه بازیکنها یکسانه). این کارتهای اولیه قدرت زیادی در بازی به شما نمیدن. با اینحال شما این توانایی رو دارید که در طول بازی با روشهای مختلفی کارتهای دیگه ای رو به مجموعه کارتهاتون اضافه کنید و به این وسیله قدرت خودتون رو افزایش بدید. به علاوه بازیکنهای مختلف میتونن کارتهای متفاوتی رو به مجموعه کارتهاشون اضافه کنن و به این وسیله استراتژیهای متفاوتی رو در بازی پیش بگیرن. یه این شکل هرچند بازیکنها با قدرت و تواناییهای کاملن یکسان بازی رو شروع میکنن، در طول بازی و به مرور که کارتهایی به مجموعه شون اضافه میکنن تواناییهاشون متفاوت و تخصصی میشه. در ادامه چند نمونه از بازیهایی که از این سازوکار استفاده میکنن رو معرفی میکنم: ...  ادامه مطلب را بخوانید...