راهنمای بازی: برای فروش! (For Sale)

استاندارد

پشت سر بساز و بفروش‌ها، یا بخر و بفروش‌ها، حرف زیاد میزنن. ولی بین خودمون بمونه، شما در تنهایی‌هاتون فانتزی اینو ندارین که یه مقدار سرمایه و یه مقدار بیشتری استعداد داشتین و میتونستین یه ساله اینقدر پول در بیارین که دیگه غصه پیتزای شبتون رو نخورین؟ نه؟ میدونستم شما از اوناش نیستین. ولی به هر حال اینجا یه بازی بهتون معرفی میکنم که میتونین ثابت کنین که اگه از اوناش بودین و فرصت گیرتون میومد چه کارهایی میتونستین بکنین.

بازی «برای فروش!» یه بازی برای ۳ تا ۶ نفره که هردورش حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول میکشه. ولی زیاد روی این زمان حساب نکنین، چون بعید میدونم بعد از یه دور بازی نخواین یه دور دیگه هم بازی کنین. موضوع بازی اینه که هر کدوم از شما بازی رو با یه مقدار سرمایه اولیه شروع میکنین و در بخش اول بازی توسط اون سرمایه مقداری املاک خریداری میکنین.  در بخش دوم بازی بازیکن ها املاکی که در بخش اول خریده‌اند رو میفروشن و در مقابلش اوراق بهادار میگیرن. درپایان بخش دوم که پایان بازی هم هست بازیکنی که ارزش اوراق بهادارش (بعلاوه هرچی از سرمایه اولیه‌اش مونده باشه) بیشتر باشه برنده بازیه.

اجزای بازی:

تمام فایلهای لازم برای ساخت بازی رو میتونین از اینجا دانلود کنین. بقیه این بخش توضیح اجزای مختلف بازیه که تو این فایل خواهید دید.

۱- سرمایه اولیه: هر بازیکن بازی رو با تعدادی از این ژتونها شروع میکنه که سرمایه اولیه بازیکن رو تشکیل میدن. بسته به تعداد بازیکنها مقدار سرمایه اولیه بازیکنها متفاوت خواهد بود. (اگه احتمالن خودتون ژتون با کیفیت دارین میتونید از اونها استفاده کنید).

۲- کارتهای املاک (خونه‌ها): ۳۰ کارت خونه در بازی وجود داره که از شماره ۱ تا ۳۰ روشون نوشته شده. اینها خونه هایی هستن که شما در بخش اول بازی با سرمایه اولیه‌ تون خواهید خرید.

۳- کارتهای اوراق بهادار: این کارتها اوراق بهاداری هستن که در بخش دوم بازی خونه هاتون رو در مقابل اونها خواهید فروخت. سی عدد از این کارتها در بازی وجود داره که عددهای صفر تا ۱۵,۰۰۰ روشون هست (دو کارت از هر عدد در بازی هست).

راهنمای بازی:

الف) آماده کردن بازی

اول  سرمایه اولیه هر بازیکن رو بهش بدید. این مقدار بسته به تعداد بازیکنها متفاوت خواهد بود.  برای ۳ یا ۴ بازیکن به هر بازیکن به اندازه ۱۸۰۰۰ دلار سرمایه اولیه بدید، و برای ۵ یا ۶ بازیکن به هر بازیکن  ۱۴۰۰۰ دلار. این مقادیر رو با ژتون های ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ دلاری موجود به هر بازیکن میدید. بعد کارتهای خونه و کارتهای اوراق بهادار رو جداگانه بر میزنید و بسته به تعداد بازیکنها تعدادی از هر کدوم رو بدون اینکه ببینید از بازی خارج میکنید. برای ۳ نفر، ۵ نفر و ۶ نفر از همه کارتها استفاده میشه. برای ۴ نفر و ۷ نفر بازیکن، دوکارت از هر کدوم از دسته کارتهای خونه و ارواق بهادار خارج میشه.

ب) بخش اول بازی

در بخش اول بازی بازیکن ها با سرمایه اولیه شون خونه میخرن. این بخش در چند دور انجام میشه تا وقتی که تمام کارتهای خونه موجود در بازی توسط بازیکن‌ها خریداری بشن. دور اول رو اینجوری شروع کنید. به تعداد بازیکن‌ها از کارتهای خونه بردارید و به صورت روبه بالا بین بازیکن‌ها قرار بدید. به صورت تصادفی یک بازیکن رو به عنوان شروع کننده دور اول انتخاب کنید. این بازیکن دو گزینه داره، یا اینکه مقداری از سرمایه اش رو به عنوان پیشنهاد جلوی خودش قرار بده، و یا اینکه از این دور بازی خارج بشه و در اصطلاح «پاس» بده. بعد بازیکن بعدی به صورت ساعتگرد نوبتش خواهد بود. این بازیکن باز هم یا باید مقداری از سرمایه خودش رو به عنوان پیشنهاد جلوی خودش قرار بده (که باید بیشتر از پیشنهاد نفر قبلی باشه)  و یا اینکه پاس بده. هر بازیکنی که تصمیم بگیره پاس بده، نصف مقداری که به عنوان پیشنهاد جلوی خودش قرار داده رو به بانک میپردازه (گرد شده به بالا)  و در عوض کارت خونه با کمترین عدد رو از بین کارتهایی که وسط موندن برمیداره. این بازیکن دیگه در این دور بازی شرکت نمیکنه. هر دور به این صورت ادامه پیدا میکنه تا اینکه تنها یک نفر در دور بمونه. نفر آخری که در دور مونده باید تمام مقدار پیشنهادش رو به بانک بپردازه و آخرین کارت مونده رو از وسط برداره. بذارین با یک مثال بهتر توضیح بدم: فرض کنید بازیکن های A و ‌‌‌B و C و D دارن بازی میکنن و به همین ترتیب نشسته‌اند. کارتهای خونه با شماره های ۱۱ ، ۱۷ ، ۲۲ و ۲۸ رو میشه و در وسط گذاشته میشه. بازیکن A دور رو شروع میکنه و مقدار ۲۰۰۰ به عنوان پیشنهاد قرار میده. بازیکن ‌B تصمیم میگیره که پاس بده و بنابراین کارت با شماره ۱۱ رو بدون اینکه پولی بده برمیداره (چون تاحالا هیچ پیشنهادی در این دور نداده بود). بعد بازیکن C مقدار ۳۰۰۰ به عنوان پیشنهاد جلو خودش قرار میده. بازیکن D مقدار ۴۰۰۰ به عنوان پیشنهاد قرار میده. بعد بازیکن A پاس میده و نصف مبلغ پیشنهاد خودش رو که ۱۰۰۰ تا میشه رو به بانک میده و کوچکترین کارت مونده رو که ۱۷ هست رو برمیداره. بعد بازیکن C مقدار ۲۰۰۰ تای دیگه به پیشنهاد قبلیش اضافه میکنه که پیشنهادش به ۵۰۰۰ برسه. بازیکن D پاس میکنه و نصف مقدار پیشنهادش که میشه ۲۰۰۰ تا به بانک میده و کارت شماره ۲۲ رو برمیداره. حالا بازیکن C که آخرین بازیکنه تمام ۵۰۰۰ رو به بانک میده و کارت ۲۸ رو برمیداره. بعد از اینکه دور تموم شده، دوباره به تعداد بازیکن ها کارت در وسط قرار داده میشه و دور جدید شروع میشه. دور جدید رو بازیکنی شروع میکنه که در دور قبلی کارت آخر رو برداشته. این دورها اینقدر ادامه پیدا میکنه که تمام کارتهای خونه موجود در بازی به بازیکن ها داده بشه. در این وقت بخش اول بازی تموم میشه.

ج) بخش دوم بازی

در بخش دوم بازی بازیکن ها کارتهای خونه ای رو که در بخش اول به دست آوردن در مقابل کارتهای اوراق بهادار میفروشن. این بخش در چند دور انجام میشه تا وقتی که تمام کارت های خونه فروخته بشه. در هر دور به تعداد بازیکن ها از کارتهای اوراق بهادار در وسط به صورت روبه بالا قرار بدین. بعد هر بازیکن یکی از کارتهای خونه اش رو انتخاب میکنه و اونه جلوی خودش به صورت روبه پایین قرار میده. وقتی همه کارتهای خونه شون رو انتخاب کردن، همه کارتهای خونه ای رو انتخاب کردن رو میکنن. بعد کارت خونه با بزرگترین عدد، کارت اوراق بهادار با بیشترین مقدار رو برمیداره و کارت خونه انتخابیش رو از بازی خارج میکنه. بازیکنی که بزرگترین کارت خونه بعدی رو انتخاب کرده کارت اوراق بهادار بعدی رو برمیداره و همین طور تا آخر تا اینکه همه کارت خونه شون رو با یکی از کارتهای اوراق بهاداری که وسط قرار داره تعویض کنن.  دور بعدی به همین شکل با قرار دادن کارتهای اوراق بهادار در وسط به تعداد بازیکنها شروع میشه. اینکار اینقدر ادامه پیدا میکنه تا تمام کارتهای خونه با تمام کارتهای اوراق بهادار تعویض بشن. در این وقت بازی تموم میشه و امتیازها شمرده میشه. امتیاز هر نفر مجموع ارزش اوراق بهاداری که داره و مقداریه که از سرمایه اولیه اش مونده. بازیکنی که بیشترین امتیاز رو داشته باشه برنده است.

 

راهنمای بازی: دیکسیت (Dixit)

استاندارد

یکی از بازیهای خیلی متفاوت سالهای اخیر که برنده جایزه Spiel des jahres در سال 2010 و خیلی جایزه های دیگه هم شده، بازی دیکسیته (Dixit). اولین چیزی که در برخورد با این بازی توجهتون رو جلب میکنه تصاویر هنری و مجذوب کننده کارتهاست. کارتهای این بازی بزرگتر از اندازه معمول کارتهای بازیها هستن و هر کدوم یک نقاشی سوررئال رو نشون میدن که میتونین مدتها بهش نگاه کنید و فکر کنید منظور نقاش از کشیدن این نقاشی زیبا چی بوده. ولی این پیچیدگی و مجذوب کنندگی کارتها فقط برای زیبا کردن بازی نیستن و هدف مهمتری دارن: باعث میشن بازی دیکسیت به یک دوئل روانشناسی بین بازیکن ها تبدیل بشه. من بازیهای نفس گیرتر از دیکسیت هم بازی کردم، ولی نوع تعلیق این بازی با هیچ بازی دیگه ای قابل مقایسه نیست. الان که بازی رو براتون توضیح بدم ایده بهتری پیدا میکنید که منظورم چیه:

در بازی دیکسیت یک صفحه امتیازشمار وجود داره که اعداد صفر تا سی روش نوشته شده و برای نگه داشتن امتیاز بازیکنها به کار میره. هر بازیکن یکی از رنگهای موجود در بازی رو انتخاب میکنه و یک مهره امتیاز شمار و تعدادی کارت حدس با اون رنگ رو برمیداره. بازیکن ها مهره امتیاز شمار رنگ خودشون رو روی عدد صفر روی صفحه امتیازشمار قرار میدن تا مشخص بشه همه امتیازشون صفره. در طول بازی هروقت یک بازیکن امتیازی بگیره این مهره رو به اندازه امتیازی که گرفته جلو میبره. کارتهای حدس، روشون هر کدوم یک عدد نوشته شده (اعداد یک تا هشت) و پشتشون همه مثل همه. نحوه استفاده از این کارتهای حدس رو بعدن توضیح میدم. (در زیر میتونید تصاویر صفحه امتیاز و کارهای حدس رو ببینید:)

ابتدای بازی کارتهای تصویر رو خوب بُر میزنید و به هر بازیکن شش کارت تصویر داده میشه. هر بازیکن باید خیلی مراقب باشه که بقیه بازیکن ها کارتهای تصویر دستش رو نبینن. برای شروع بازی یکی از بازیکن ها رو به صورت تصادفی به عنوان قصه گو برای اون نوبت انتخاب کنید. (بازی درچندین نوبت انجام میشه و هر بار یک نفر جدید قصه گو میشه). بازیکنی که به عنوان قصه گو انتخاب شده به کارتهای تصویر دستش نگاه میکنه و یکی رو پیش خودش انتخاب میکنه، بعد قصه گو باید به هرشکلی که دوست داره اون کارت رو برای بقیه بازیکن ها توصیف کنه. نحوه توصیف کارت یکی از مهم ترین انتخاب های بازیه و به زودی متوجه میشین که چرا. توصیف کارت میتونه یک یا چند جمله باشه، یک کلمه باشه، یا حتی به صورت شکلک یا پانتومیم باشه. بعد از اینکه همه بازیکن ها توصیف قصه گو رو شنیدن (یا دیدن)، هر کدوم به سراغ کارتهای تصویر دست خودشون میرن و تلاش میکنن که کارتی رو که بیشترین شباهت به توصیف قصه گو داره رو انتخاب کنن. هر بازیکن (به جز قصه گو) کارتی رو که انتخاب کرده به صورتی که بقیه بازیکنها نبینن به قصه گو میده. قصه گو بعد از اینکه کارت همه بازیکن ها رو گرفت کارت انتخابی خودش رو هم به اونها اضافه میکنه، همه رو با هم بُرمیزنه و بعد همه کارتهای انتخاب شده رو یکی یکی در کنار عددهای یک تا هشت که دورادور صفحه امتیازشمار نوشته شده قرار میده به صورتی که بازیکن ها همه بتونن تصاویر کارتها رو ببینن (در حالتی که بازیکن ها کمتر از هشت باشن بعضی از شماره ها خالی میمونن). به این صورت به هر کارت یک عدد نسبت داده میشه. یعنی مثلن برای پنج بازیکن، پنج کارت نمایش داده شده به ترتیب با شماره های یک تا پنج شناخته میشن. (در تصویر پایین پنج کارت با اعداد یک تا پنج مشخص شدن، شما در بازی خودتون این عددها رو با گذاشتن کارتها در اطراف صفحه امتیاز مشخص میکنین).

توجه کنید که این کارتها، یکیشون کارت انتخابی قصه گوست، و بقیه کارتهاییه که بازیکنها انتخاب کردن. حالا مرحله حساس بازیه: هر بازیکن باید حدس بزنه که کدوم کارت تصویر، کارت انتخابی قصه گو بوده. هر بازیکن شماره ای که فکر میکنه مربوط به کارت قصه گو هست رو از بین کارتهای حدس خودش انتخاب میکنه و اون رو بدون اینکه بقیه شماره اش رو ببینن به قصه گو میده. وقتی همه بازیکنها کارتهای حدس خودشون رو به قصه گو دادن، قصه گو کارتهای حدس رو یکی یکی رو میکنه و اون رو در کنار تصویر مربوط به اون شماره قرار میده (قصه گو خودش کارت حدسی قرار نمیده). حالا قصه گو اعلام میکنه که کارت انتخابی اون کدوم بوده و بسته به شرایط پیش آمده هر بازیکن ممکنه امتیازهایی بگیره:

  • اگر همه بازیکنها کارت قصه گو رو درست تشخیص داده باشن، یا اینکه هیچ کدوم کارت قصه گو رو درست تشخیص نداده باشن، همه بازیکن ها به جز قصه گو 2 امتیاز میگیرن (قصه گو امتیازی نمیگیره).
  • اگر بعضی از بازیکنها (یکی یا بیشتر) کارت قصه گو رو درست تشخیص داده باشن، ولی بعضی بازیکن ها هم اشتباه کرده باشن. هم قصه گو و هم اون بازیکن هایی که کارت قصه گو رو درست تشخیص دادن هر کدوم 3 امتیاز میگیرن.
  • به جز امتیازهای مربوط به دو حالت قبل، به جز قصه گو، هر بازیکنی که یک بازیکن دیگه کارت اون رو به اشتباه به جای کارت قصه گو حدس زده باشه، به خاطر هر کارت حدسی که به اشتباه روی کارتش قرار گرفته باشه 1 امتیاز میگیره. (یعنی اگه دو نفر کارت منو به اشتباه به جای کارت قصه گو انتخاب کرده باشن، من دو امتیاز میگیرم.)

توجه کنین که یک بازیکن نمیتونه کارت تصویری که خودش به قصه گو داده رو به عنوان حدسش انتخاب کنه. بعد از اینکه امتیازهای گرفته شده رو روی صفحه امتیازها ثبت کردید، کارتهای تصویر رو شده رو جمع کنید و از بازی خارج کنید، هر بازیکن کارتهای حدس خودش رو دوباره برمیداره، هر بازیکن یک کارت تصویر دیگه برمیداره تا دوباره شش کارت تصویر داشته باشه. بعد نفر بعدی کنار قصه گو به صورت ساعتگرد به عنوان قصه گوی جدید انتخاب میشه و بازی به همین صورت ادامه پیدا میکنه. میتونین انتخاب کنید که بازی یا انقدر ادامه پیدا کنه که همه کارتهای تصویر برداشته بشن، یا اینکه اولین نفری که امتیازش به 30 رسید برنده است (من حالت دوم رو ترجیح میدم).

انتخاب های بازیکن ها در بازی دیکسیت همه هیجان انگیز و سخت هستن. وقتی که قصه گو هستید باید توصیفی برای کارتتون انتخاب کنید که نه اونقدر واضح باشه که همه بتونن کارتتون رو تشخیص بدن و نه اونقدر مبهم باشه که همه اشتباه کنن. وقتی که قصه گو نیستید، از طرفی باید کارتی رو از بین کارتهاتون انتخاب کنید که بیشتر از همه بتونه بقیه بازیکنها رو گمراه کنه و از طرف دیگه باید بتونید خوب تشخیص بدید از بین کارتهای رو شده، که احتمالن بیشترشون ارتباطی با توصیف قصه گو دارن، کدوم واقعن کارت قصه گو بوده؟ من که از این بازی تا حالا خسته نشدم :)

ساخت بازی:

فایل ساخت بازی رو میتونید از اینجا    یا اینجا دانلود کنید. این یک فایل فشرده است که بعد از دانلود باید بازش کنید و توش سه تا فایل پیدا میکنید. یکی فایل قوانین بازیه، یکی فایل مربوط به صفحه امتیازها، مهره امتیازها، و کارتهای حدسه (پشت و روشون)، و فایل سوم مربوط به کارتهای تصویرن. در این فایل، تصاویر مربوط به پشت و روی کارتها وجود دارن. پیشنهاد میکنم برای این بازی خاص در صورت امکان بهترین کیفیت پرینت رو انتخاب کنید. ولی اگه خواستید میتونید صفحه های مربوط به پشت کارتهای تصویر رو پرینت نکنید و از مقوای رنگی یا طرحدار برای پشتشون استفاده کنید.

تشکر ویژه:

فایلهای مربوط به این بازی رو خانم «فرازان» لطف کردن و برای سایت فرستادن که در اختیار بقیه هم قرار بگیره. ازشون به صورت ویژه خیلی ممنونم.